Friday, 11 May 2018

මායා මාවත





          මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ සිංහබාහු පෙළ මුද්‍රණයේ පිදුම වශයෙන්  සිය දියණිය තම පෙම්වතා සමග වහංව ගිය පසු ලියූ දෙ-කව සිංහල කාව්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ උසස් තැනක ලා සැලකේ.


        ඒ රිද්මය හා ඒ ශෝක රසයම ගැබ්වුණු කවි කිහිපයක් පිදුමක් වශයෙන් නැවත දුටුවේ සුනිල් සරත් පෙරේරා ලියූ මායා මාවත නම් වූ සිය ස්මරණ කෘතියේය.


බිරිඳ වෙසින්
මා වෙත ආ දේවතාවියේ
අනියත නියත බව පෙන්නා
ඔබ මැකී ගියේ


ගිරි කුළ හැපී දෙකඩව යයි        සඳම`ඩල
නිසලව සුසුම්ලයි කළුවර          තුරු වදුල
දෙකොපුල තෙමා රූරා එයි      ඇස කඳුළ
නිවසේ කැදැල්ලේ නො ඇසේ පිය තෙපළ


බත් දුන් කුරුලූ ලේනුන් විත්    වැට දිගට
දුක් ගන්නා බිසව් සොයනේ      ගේ අවට
ඔබතින් වැවූ කඩුපුල් මල්      පිපෙන විට
සිහිලල සුළ`ග දැවටී යයි           සුවඳ වට


අවදිව ඇසැර ලොව දකිනා              වෙලාවේ
උදයෙම මවෙත තේ උගුරක්           ගෙනාවේ
ඔබ ගැන නිබඳ සිහිවන               කල්පනාවේ
මොහොතින් මොහොත ළතැවෙමි හුදකලාවේ




      සුනිලූන්ගේ පියඹ වූ සරෝජිනී ඉලංගංගතිලක (පසුව පෙරේරා) මැතිණියට මේ කවි පෙළින් වහනය වන සියලූ ගුණ සුවඳ පිහිටා තිබිණ. මාතු භාර්යාවක ලෙස හැඳින්විය හැකි ඈ දරුවන්ට හොඳම මවක්, අපට හොඳම සහෝදරියක් වූවා ය. මුදු ගුණයෙන් ද සානුකම්පිත හදවතින් ද යුතු වූ ඈ වැන්නියක අහිමිවීම වහා සසලවන හදක් ඇති සුනිලූන්ට දරා ගැනීමට අපහසුවීම අරුමයක් නොවේ.


      කොළඹින් දුර බැහැර මහනුවර ජීවත් වූ මට කොළඹ හැටි කියා දුන් හා කොළඹ ජීවිතයට රැුකවරණය දුන් පවුලක් වේ නම් ඒ සුනිලූන්ගේ පවුලයි. මගේ එකල  ලිපිනය වූයේද ඒ නිවසමය. ඒ 133 මායා මාවත ම ය.


     සවස් යාමයේ නොවරදවා මා හා ඇතැම් විට පියසේන ගුණතිලකයන් සමග  ඒ නිවසට ගොඩ වන මට සුනිලූන් හමුවට එන වියතුන්  දැක ගැනීමටත් අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදීමටත් වාසනාව ලැබිණ. අමරදේව, මහාචාර්ය ජේ.බී හා විමල් දිසානායක, පණ්ඩිත අශෝක කරුණාරත්න, සයිමන් නවගත්තේගම (පණ්ඩුකාභය නිෂ්පාදනය අවධියේ) චන්ද්‍ර ගුණසේකර, බර්නාඞ් සොයිසා, බැටී වීරකොන් ,දයා හා අනුලා රණවීර,  ආදී වියත්හු හා ජනපි‍්‍රය පුද්ගලයෝ ඒ අතර වූවා මට මතක ය.


    මා රාවය පුවත්පත හා සම්බන්ධ කළේද සුනිලූන් විසිනි.


       සුනිලූන් කොළඹ ඉපදුනු ගමට පෙම්බැඳි වියතෙකි. ගැමි ලියක වූ සරෝජනී අක්කාට දැක්වූ අකලංක පේ‍්‍රමය ඈ ජනිත ගම් පියසට ද ඒ ඇසුරෙන් සමස්ත ලාංකීය ගමට ද ඔහු පෙම් කලා යයි සිතමි. ගැමියන් වූ අපට වඩා ගම පිළිබඳ අපූර්වත්වයකින් සුනිලූන් දකින්නේ ඔහු සිය ජීවිතය පුරවාලූ සරෝජිනී අක්කාට දක්වන පේ‍්‍රමයේ කොටසක් ලෙසිනැයි මට සිතේ.   ‘‘ඈත එපිට ගම්මානෙන් මතුවන’’, ‘‘මේ මහකන්ද දුටුවා’’ වැනි විශිස්ට ගී ඒ සඳහා උදාහරණ වෙති.


      සිය උපන් නිවස පිහිටා ඇති කොළඹ කිරුළපන මායා මාවත කේන්ද්‍ර කරගනිමින් ඔහු විහිදුවාලන අත්දැකීම් හා ස්මරණ විවරණය පරිනත කලාකරුවකුගේ පමණක් නොව විද්වතකුගේ ස්වරූපය කියා පායි. ඒ නිවසට වසර ගණනාවක් ආගිය කෙනෙකු ලෙසත්, ඔවුන්ගේ සතුට පිරීතිරී ගිය කුටුම්භය දුටු කෙනෙකු ලෙසත්, ඒ නිවසින් රැුකවරණය ලැබූ කෙනෙකු ලෙසත්, මායා මාවත කෘතියෙහි මට සාමාන්‍ය පාඨකයකුට වඩා සමීප බවක් දැනේ.


      සුනිලූන් අපූර්ව වූ කවියෙකි.  ගීත රචකයෙකි. පරිනත භාෂා පේ‍්‍රමියෙකි.  විසල් දේශපාලන සංස්කෘතික සමාජ වටපිටාවක අත්දැකීම් බහුල වූ, ඒවා සිය නිර්මාණ විෂයෙහි සංයමයෙන් පරිහරණය කළ හා කරන අයෙකි.


       සුනිලූන් විසින් තමන් අවට ලෝකය සංයමයෙන් යුතුව ඥානනය කළ අයුරු ‘මායා මාවත’ අපට කියා පායි. සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ‘පිං ඇති සරසවි වරමක් දෙන්නේ’ තිස්ස අබේසේකරයන්ගේ ‘අයාලේ ගිය සිතක සටහන්’ සිරිලාල් කොඩිකාරගේ ‘දියවැලක් ඔස්සේ’ වැනි උසස් ගනයේ ස්වකීය ජීවන අත්දැකීම් ඇතුළත් කෘති පෙළෙහි ඒ උසස් ගුණයන් එසේම රැුඳුණු කෘතියක් ලෙස ‘මායා මාවත’ සැලකිය හැකිය.


      ‘මායා මාවත’ කෘතිය මගේ වයස විසි ගණන්වල ජීවිතයේ ඇතැම් ස්පර්ෂ කලාපයන් යළි මතක් කර දෙන කෘතියකි. සුනිලූන් මට හොඳ ජීවන පූර්වාදර්ශයක් විය. ඒ දෙපළම මට හමුවූ මහා ගුණවත්  මිනිසුන් වූහ. අපගේ ස්මරණ කලාපයේ මිහිරෙන් පුරවාලූ ජීවන අත්දැකීම් මේ දෙපළ ඇසුරෙන් මට ලැබුණි. සුනිල් විසින් රචිත සිය ජීවන අත්දැකීම් සමුදාය තුළ ඔහුගේ සංයමයෙන් යුතු ජීවන විලාසය ගැබ්ව ඇතැයි සිතේ. මේ කෘතියේ ඇතැම් පරිච්ෙඡ්ද ඇසුරෙන් මතු වන සිය පියඹ සමග එක්ව ගිය ගමන් බිමන්වල සෝකී ස්මරණ, ඔහුගේ බලවත් වත්මන් ශෝකී හුදකලාව මට පසක් වේ.




චන්ද‍්‍රරත්න බණ්ඩාර

Tuesday, 1 May 2018

යුගයක අවසන් බදාදා



        ආගමික බලයෙන් තොරව කිසිදු සංස්කෘතියක් බිහිවී හෝ වර්ධනය  වී හෝ නොමැති බව වරෙක ටී .එස් එලියට් පවසා ඇත. එය ඇත්තක් යයි මමද විශ්වාෂ කරමි.
          බුදු දහම ලංකාවේ සංස්කෘතිය හා ශිෂ්ටාචාරය නිර්මාණයේ දි වැදගත් කාර්යභාරයක් සිදුකොට ඇත. විශේෂයෙන් විසිවෙනි සියවසට පෙරාතුව ඒ කාර්යය එසේම සිදුවිය. විශේෂයෙන් ලංකාවේ දී මිනිසා ශිෂ්ටාචාරගත කිරීමේ හා සංස්කෘතික මිනිසෙක් නිර්මාණය කිරීමේ දී ආගමේ කාර්යය කලාව වෙතට පවරා ගැනීම සිදු වූයේ බොහෝ ප‍්‍රමාද වීය. ආගමේ ඉගැන්වීම්වලට යටත් විනයගත රාමුවක ප‍්‍රාථමික ස්වරූපයෙන්  චිත‍්‍ර, නර්තනය, වැනි දෑ තිබුණු නමුත් සංගීතය හා අනෙකුත් වීධිමත් කලාවන් තිබුනේම නැති තරම්ය. එහෙත් මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ (සාහිත්‍යය) , සරච්චන්ද්‍ර (නාට්‍ය) , ලෙස්ටර් (සිනමාව), චිත‍්‍රසේන (නර්තනය), අමරදේව (සංගීතය) යන පුරෝගාමින් විසින් විසිවන සියවසේදී ආගම පදනම් වූ කලාව ජීවිතය පදනම් වූ කලාවක් බවට පත්කීරීමේ පරිවර්තනීය කාර්යය ආරම්භ කළේය. ඔවුන් විසින් සිංහල සංස්කෘතියේ පුලූල් පරිධියක උසස් කලාව පැතිරවීය. ඊළ`ග පරම්පරාවන්ට ඒ මග යාමට මං පෙත් විවර කර දුන්නෝය.
           මේ ලියන අද බදාදා (2008-05-02) එක්තරා සම්භාව්‍ය පුරෝගාමී යුගයක අවසන් දිනය ලෙස සැලකීම උචිත යයි සිතමි. ලෙස්ටර්ගේ මරණය සටහන් කරන්නේ ඒ පුරෝගාමී පරපුරේ අවසන්  සිහරජු අහිමිවීමය.
        ආගම විසින් අත්පත් කරගෙන තිබූ සංස්කෘතික අවකාෂයට කලාව කැඳවාගෙන ආ පුරෝගාමීන් ඔවුන්ය. අද ලෙස්ටර් පරමායුෂ ගෙවා නික්ම යන්නේ ,යළිත් ඒ අපූර්ව සංස්කෘතික අවකාෂයට ආගම පැමිණිය හැකි රුදුරුම වේෂයෙන් පැමිණ හදි කරමින් සිටින අවධියකය.
       මේ පුරෝගාමී කලාකරුවන් බිහිවන්නට පෙර යුගයේ ආගම, ආගමික කලාවකට හා දැනුම පද්ධතියකට පිටුබලය විය. අහෙත් අද ආගම ආත්මාර්ථකාමී ලෙස ආගමේම අභිවෘද්ධිය පමණක් සඳහා මෙහෙයවෙමින්, ඒ සඳහා අනෙකුත් සියලූ බේදයන් අවුස්සමින් ඉතාම හිංසක මුහුණුවරක් ගනිමින් සිටී. ලෙස්ටර් නික්ම යන්නේ මෙවන් දුර්දාන්ත පරිසරයකිනි.
ලෙස්ටර්ගේ සිනමාව ගොගොල්ගේ හිමකබාය ලෙස වත්මන් කලාකරුවන් විසින් දකී. එය සැබෑවකි. එහෙත් ආගමික කලාවක් ජීවිතය උදෙසා පෙනී සිටින කලාවක් බවට පත්කිරීමේ පරිවර්තනීය  කාර්යය කළ සාර්ථක ආකාරය හැදෑරීම වත්මන් කලාකරුවන්ගේ (විශේෂයෙන් සිනමා කරුවන්ගේ) යුතුකමකි. අර්බුදය වාර්තා කිරීමෙන් හා එය විවරණය කිරීමෙන් පමණක් පොදු සංස්කෘතියේ කලාවට හිමිවිය යුතු විශාල ඉඩ යළි ලබාගත නොහැකිය. සිනමාවේදීනි යලි මුලට ගොස් ලෙස්ටර්ගේ මෙහෙවර හරි තැනින් අල්ලා ගන්න.
චන්ද්‍රරත්න බන්ඩාර

Sunday, 15 April 2018

තුමිදු

තුමිදුගේ පියා මගේ මිත්‍රයෙකු විය. ජයසේන දොඩන්තැන්නයන් සිය පුත් තුමිදු ගැන එක්දහස් නවසිය අනූහය වගේ කාලයක මහත් ආඩම්බරයෙන් කතාකළ බව මට මතකය. පිය සිහින සැබෑ කළ පුතෙකු ලෙස තුමිදු හැඳින්විය හැකිය. මේ තුමිඳු මට හමු වු පළමු අවස්ථාවයි. ඒ මගේ නවකතාව 'වලාකුළු බැම්ම' ඇසුරින් තැනෙන සිනමා පටයේ මුහුරත් උළෙල දාය. (දිනය 2018 මාර්තු 14) එදා මම තාත්තා හා මගේ ඇසුර ගැන තුමිදු හා කතා බස් කෙළෙමි. ඊට දින දෙකකට පසුව මම රාජකීය අාසියාතික සමිතියේ සමුළුවකට සහභාගි වුනෙමි. මම විශ්වාෂ කරන පරිදි ලංකාවේ අදටත් පවතින විද්වත්ම සංගමය රාජකීය ආසියාතික සංගමයයි. එදා එක් පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කළේ තුමිදුය. තුමිදු පිය සිහින සැබෑ කළ දයාබර පුතෙකු ලෙස හැඳින්වීම නිවැරදි නොවේද?


Friday, 5 January 2018

භාවනාව

https://www.youtube.com/watch?v=Ix3yMWjjA0w


විදර්ශනා භාවනාව බුදු දහමේ වටිනා අංගයක් බව ඕෂෝ කියා තිබේ. ඇමෙර්කාවේ ඔහුගේ ආශ්‍රමයන් හි මේ බාවනා විධික්‍රමය පුහුණු කිරීමට වැඩි ඉඩක් ලබා දී තිබුණි. බටහිර සමාජයට විදර්ශනා භාවනාව හඳුන්වා දීමට ඕෂෝ මෙන්ම බෙෳද්ධ භික්ෂූන් වන තිචිනාත් හං වැනි මහායානික භික්ෂුන් විශාල මෙහෙයක් සිදු කොට ඇත. එළඹ සිටි සිහිය ලබා ගැනීමට මගක් ලෙස විදර්ශනාව ප්‍රගණ කරන්නයයි මා පෙළඹ වූයේ එකී විෂය පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් දැනුමක් සහිත මා මිතුරැ සම්පත් දිසානායකයන්ය . ඔහු මට සංගීතය භාවනා මාර්ගයක් ලෙසද හඳුන්වා දුන්නේය. සෙන් බුදු දහමේ හා ටිබෙටියනු වජ්‍රයානික බුදු දහමේ මේ සඳහා උපකාර කරගත හැකි සංගීතාංග බොහොමයකි. යූටියුබ් හි මේවා සිය ගණනක් සංගෘහිතය. ඉස්ලාම් දහමේ සුෆී නිකාය භාවනාව හා සංගීතයට විශේෂ තැනක් දෙන්නේය. එහි භාවනානු සංගීතය බෞද්ධ මහායානික සංගීතයට සමානයයි මට සිතේ. මා නිතර භාවිතා කරන සුෆී සංගීත රචනයක් පහත දැක්වේ. නුවර පෙරහැර කාලයේ කඳු නිම්න සිසාරා මගේ උපන් ගමට ඇසෙන බෙර දවුල් හොරණෑ මිශ්‍රිත නාද මාලාවක් මේ සුෆී සංගීත රචනය තුළ ඇසෙතැයි මට සිතේ.

Tuesday, 5 December 2017

සහෝදරයා







සහෝදරයා
අන්තර් ජාලයට (විද්‍යාවට)පින් සිදුවන්නට කලාවන් යැයි හැ්‍ඳින්වෙන ඇතැම් දේ බැහැර කිරීමට අපට පුලුවන්කම ලැබී තිබේ. මවිසින් එසේ බැහැර කරන ලද්දකි සිංහල ටෙලි නාට්‍ය. එහෙත් සහෝදරයා ටෙලි නාට්‍යය එසේ බැහැර කිරීමට මට නොහැකි විය. මේ ටෙලි නාට්‍යය වෙනත් දෙයැකැයි මට හිතුනේ එකී කෘතියට දැමූ නම නිසාවෙනි. එය නැරඹීමට මා පෙළඹවූ ප්‍රධානම ආකර්ෂනය වූයේ ඒ ''අමුතු" නමයි. හිතන පතන තරැණයාගේ ඛේදවාචකය පිළිබ‍ඳ ව හතළිස් වසරකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ මගේ මතකය රිදවන කලා කෘතියක් වූ 'වල්මත්වූවෝ' මට බලපෑම් කර ඇත්තේ යම් සේද, 'ස හෝදරයා" ටෙලි නාට්‍යයද ඒ හා සමානව ඇතැම් විට ඊටත් වඩා අනාගතයේ මට බලපෑම් කරාවිද?
 
සියලු නිස්සාර දේ වපුරන වර්තමාන සිංහල ටෙලි නාට්‍ය නැවත ගොඩ ගැනීමට රැවන්ඩාව ගොඩ ගත් පෝල් කිගාමා කෙනෙකු වීමට නාමල් ජයසිංහට හැකිවේද?
වල්මත්වූවෝ චිත්‍රපටයේ උපාධිධරයාගේ (ෂර්ලි ගෝමස්) ගේ මිනී පෙට්ටිය වහන විට මගේ කඳුලක් ඇස් කෙවෙනියෙන් පිටතට ගලා ගියා අදටත් මතක තියේ. එවැනි සමාන අත්දැකීම් එකළ අපේ සිනමා ලෝලී මිතුරන්ට තිබූ බවද මම දනිමි. එමෙන්ම රජීව්ගේ මරණයෙන් තැවෙන උත්තරාදේවිගේ සමාන වෙලාවක මගේද ඇසට කඳුලක් නැංවීය. රඟපෑමේ හතර මායිමට කැඳවාගත නොයුතු 'නිළි" යන්ගේ  පුංචි තිරය තුලත් ඉන් පිටතත් දකින විකාර රංගන අබියස මේ නවක නිළිය සහෝදරයා ටෙලි නාට්‍ය මත තබන්නේ බරැති පියවරකි.
තුමි‍ඳු, රොෂාන්, චමිලා, ධර්මප්‍රිය ඇතුලු සියල්ලෝම පාහේ සිය රංගනයෙන් අපූරු යුක්තියක් ටෙලි නාට්‍යට එකතු කර ඇත. විශේෂයෙන් කලා අධ්‍යක්ෂවරයා සහ වේෂ නිරෑපන ශිල්පියා ටෙලි නාට්‍යය චිත්‍රපටයක් දක්වා ඔසවා තබන්නට සමත් වී තිබේ. උත්තරා දේවිගේ මැද පංතික ස්වරෑපය සැකසීමේ දී ඔවුන් දක්වා ඇති කුසලතාවය අපූරුය.
සංවාදය ඇණ හිට නොව වල්මත්වී ඇති සමාජයක කලාකෘතිවලට ඒ වල්මත්වීම සෘජුව හෝ වක්‍රව බලපායි. ඒ බව කලාකෘති පිළිබඳ විශ්ලේෂණයේ දී හොඳ හැටි දැක ගත හැකිය.
තමා ජීවත්වන වටපිටාවේ බිහිසුණු නිර්දය බව සංයමයෙන් යුතුව කලාකෘතියකට ගොනුකොට ගල් ගැසුනු සමාජයේ නිදි ගැට කඩන්නට සහෝදරයා සමත් වනු ඇද්ද? ඒ කවර මට්ටමකටද? එය මට කිව නොහැක්කකි.
මා සහෝදරයා 6වන එපිසෝඩය බැලුවේ ඊයේ (දෙසැ 4) මැදියම් රැයෙහිය.රජීව්ගේ මරණය ගැන විමසන්නට පැමිණෙන 'මාධ්‍යවේදියාට" රොෂාන් පහර දෙන විට 'මේන්් මාධ්‍යවේදියෙකුට පහර දෙනවා "  යන විකට උත්ප්‍රාසජනක කියමන මගේ කෙටි නින්දටත් බාධා කළේය. අපි නිතර කතා බහ  කරන ජනමාධ්‍ය වැටී ඇති නින්දා සහගත විකාර තැන ගැන වචන දහස් ගණනකින් ලියා ඒත්තු ගැන්විය යුතු වේදනයක් ඒ දෝංකාරයෙන් මට ඇසුණි.
කිසිදා නොදුටු කිසිදා ඇසුරැ නොකළ නාමල් ජයසිංහ අනාගතයේ දවසක මුණගැසීමට ආසාවෙන් සිටින්නේ 'සහෝදරයා" තුලින් පෙනෙන ඔහුගේ නිර්භීත කමට ගරැ කිරීමටත් එක්කය.
චන්ද්‍ර්‍රරත්න බණ්ඩාර

Friday, 24 November 2017

යහපත් භෞතික ජීවිතයක් සඳහා භාවනාව







       බුදු දහම විසින් ලෝක ශිෂ්ටාචාරයට දායාද කළ මාහැඟි ධනය භාවනාව යයි සිතමි. බුදුන් වහන්සේ සිය ඉගැන්වීම් ඔස්සේ අනාගත ලෝකය විසින් එහි යහපත සඳහා පාවිච්චි කරතැයි සිතා පහදා දුන් කරැණා මෛත්‍රියාදි ගුණ ධර්ම උන් වහන්සේ අදහස් කළ අයුරින් ස්ථාපිත නොවීය.නැතහොත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන් එවැනි මාහැඟි අධ්‍යාත්මික චර්යාවන් පවත්වාගෙන යාහැකි ක්‍රම වේදයන් බෙෳද්ධයා විසින් කාලයාගේ ඇවෑමෙන් අහිමි කර ගත්තේය. එහෙත් භාවනාව යනු ශාස්තෘවරයෙකු විසින් ලොවට තිළිණ කළ උතුම්ම ධනයයි.ඒ බව විදර්ශනා භාවනාව ගැන විග්‍රහ කරමින් ඕෂෝද පවසා ඇත.


     භාවනාව එලොව ජය ගැනීමට යානයක් කර ගත හැකිදැ යි මම නොදනිමි. එහෙත්  අවට පරිසරය හා සුසංවාදිව යා වීමට නම් භාවනාව යානයක් කර ගත හැකිය. තමාට තමාව කියවා ගැනීම භාවනාව මගින් ලැබෙන පළමු හැකියාවයි.තමා දන්නා ප්‍රමාණයත් නොදන්නා ප්‍රමාණයත් එමගින් තමාටම පසක් කර ගත හැකිය. එලෙස තමාව මැනවින් අවබෝධ කර ගන්නා තැනැත්තාට ප්‍රේමයේ දී වේවා, සමාජ විෂයයන්වලදී වේවා , වෙනත් අභියෝග හමුවේදී වේවා,තමා විසින් තමාටත් අනෙකාටත් කෙරෙන හිත් තැලුම් අවම කරමින් ඒ විෂයයන්හි නියලිය හැකිය.


     බුදු දහම විසින් පරිසමාප්ත විෂයයක් බවට පත් කළ භාවනාව , එහි අදාළත්වය නිසාම මහයානික විද්වතුන් එය ප්‍රගුණ කිරීමට ඇති මං පෙත් තව තවත් විවර කළේය. වනයක හෝ තාපසාරාමයක කරන බවුන් වැඩීම පමනක් දැන සිටි බෞද්ධ සමාජය එළඹ සිටි සිහිය ලබා  ගැනීමට කරන හැම දෙයක්ම භාවනාව යන පුලුල් වර්ගීකරණයට ලක් කළහ. භාවනාව සඳහා භාවිතා කරන සංගීත නිර්මාණ ඔබ අසා ඇති.

Friday, 22 September 2017

බිහිසුණු යුගයක බිහිදොර





       මහින්ද රාජපක්ෂගෙ කාලෙ ඔහුගේ රෙජීමය අහිමි කළ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යලි දිනා ගැනීම පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා. හැට දෙලක්ෂයක් ජනතාව ඒ බලාපොරොත්තුව ඉෂ්ට කළා. බොහෝ අපි‍්‍රකානු හා ලතින් ඇමෙරිකානු රටවල වගේ  ඕනෑ දෙයක් වෙච්චදෙන් කියා ඔහේ ඉන්න ජනතාවක් නොව යම් විමුක්ති අවකාශයක් නඩත්තු කරන බහු ජනතාවක් ඉන්න බව එකී ජනතාව විසින් 2015 ජනවාරි 08 වනදා ඔප්පු කොට පෙන්නුවා.


       ඒත් ඔවුන් දහසක් බලාපොරොත්තු ඇතිව පත්කර ගත්ත ආණ්ඩුව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය විහිලූවක් කරලා එය එපා කරවමින් ඉන්නෙ. ඒක ජනයාගෙ විමුක්ති බලාපොරොත්තු සුන් කරලා ‘කරුමෙ’ වගේ දේකට පසු බැස්ස වීමක් කියලා මට හිතෙන්නෙ.


        අද ශිෂ්‍යයො , වෘත්තිකයො සියල්ලෝම මහපාරේ. හොරු නිදැල්ලෙ හොරකම් කරනවා. පාලකයො අපට කියන්නෙ ඒක නිදහස කියලා. නෑ ඒක නිදහස නෙවේ. ඒකට කියන්නෙ වැරදි දේශපාලන කළමනාකරණයෙ ප‍්‍රථිපල කියලා. ඒත් එක්ක ලොකු දෙන්නම අපට නොකියා කියනවා ජනවාරි 8 බලාපොරොත්තු සියල්ල සිතින් ඉවත් කරගන්නා ලෙස.


          ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය මානව නිදහස අතීත  විශිෂ්ටයන්ගෙන් ලැබුණු උරුමයක් මිස අද දේශපාලනයෙ නියුතු අයගෙ ඒවා සිය න්‍යාය පත‍්‍රවල නෑ.