Monday, 27 May 2019

හැංගුනු රහස් ඇත ඔය වන වදුලුවල





හැංගුනු රහස් ඇත ඔය වන         වදුලුවල
දිය කළ ළමාවිය හා මිනි කැට වන් මතක
ඉසිකෝ මද මාන වැනසූ මෙපින්       බිම
සදා වාසනාවන් මැරෙනා            තුරාවට.

Sunday, 5 May 2019

සිහිනයකි රෑ- පූජ්‍ය ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද මාහිමි

https://www.youtube.com/watch?v=j1YauSuOeuM


පූජ්‍ය ගල්කන්දේ ධම්මානන්ද මාහිමියන් සහභාගි වූ  'සිහිනයකි රෑ" වැඩ සටහන නරඹා හමාරවූ සැනින් මෙම සටහන තබමි. බෙෳද්ධ භික්ෂුව කෙරේ කෙමෙන් පිරිහෙමින් යන මතුල වන ගෙෳරවය යළි නගා සිටුවන ලද උතුමෙතු ලෙස උන්වහන්සේ හඳුනා ගතිමි. බුද්ධ වචනය, බුදු කරුණාවේ මහිමය අපි වැඩිපුර හඳුනා ගන්නේ සාහිත්‍යය ඔස්සේය. එහෙත් එකී මහිමයන් බුද්ධ පුත්‍රයෙකුගේ වදන් ඔස්සේ  ඇසීමට ලැබීම පිනක් යයි සිතමි. තමන් කියන දේ පිළිබඳව උන් වහන්සේ අවංකව පෙනී සිටින බව මැනවින් පසක් වූයේ අවසාන ගීතය ලෙස උන් වහන්සේ තේරූ'උතුර නැගෙනහිර" ගීතය ගැන විස්තර කරන විට ධම්මානන්ද හිමියන්ගේ දෙනෙතට නැගුණු කඳුළු දුටුවිටය. උන් වහන්සේගේ ඥාන ප්‍රභාව හා කරුණා ප්‍රභාව පිටුපස බුදුන් වහන්සේ හා වල්පොල රාහුල හිමියන්ද සිටින බව  මේ දෙපැයේදී මට පසකු් විය. ඔබටත් ඒ සිහිනයකි රෑ වැඩසටහන නරඹන ලෙසට ආරාධනා කරමි. මහේෂ් නිශ්ශංකගේ පරිනත ලෙස මෙහෙයවූ වැඩ සටහනක් ලෙසද සඳහන් කරමි.

Sunday, 21 April 2019

ඒ පාස්කු ඉරිදාය .

ඒ පාස්කු ඉරිදාය . එය කිතුනුවන් ගේ දිනයයි. ලොව පුරා කිතුනුවන් ගේ ජේසු උපත ට පමණක් දෙවැනි වන සතුටු සහගත දිනයයි. සියලු පව්කාර මිනිසුන්ගේ පවට කර ගසා දුක්ඛිත දුක්බර මරණයකට ගොදුරුව දේව දරුවාණෝ යළි උත්ථානය ලැබූ දිනයයි.
ශිෂ්ට බව නොහඳුනන ම්ලේච්ඡයන් රැසකගේ සාමූහික කෲරත්වය විසින් ඒ අහිංසක සතුට විනාශ කර දමා ඇත. අප කිතුනුවන් නොවුනත්, බෞද්ධයන් වුණත්, නිරාගමිකයන් වුණත් ඔවුන් විඳිය යුතුව තිබු සතුට වෙනුවෙනුත්, ඒ සතුට විඳීමේ අයිතිය අහිමි කිරීමෙන් ලද වේදනාව වෙනුවෙනුත් පෙනී සිටිය යුතුය. 
පල්ලියේ දෙවියන් සිටියා ද නැද්ද යන්න මේ මොහොතේ ප්‍රශ්න කිරීමම අමූලික අශීලාචාර විමසීමකි. භක්තිය හා ශ්‍රද්ධාව ආගමිකයන්ගේ ජීවන කලාපයට අයත් සාපේක්ෂ තේරුම් ගැනීමකි. නිරාගමික බව ද සර්වතෝභද්‍ර බවක ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. එය ද සාපේක්ෂ වටහා ගැනීමකි.
ආගමික බවට ද නිරාගමික බවටද බලපාන සමාජ ආර්ථික හේතු තිබේ. බටහිර දී නම් නිරාගමික බව හුදු අවබෝධයකට වඩා ජීවත් වෙන පරිසරය විසින්ම ලැබෙන නිරායාස දෙයකි. දියුණු ධනේශ්වර රටවල නම් නිරාගමික බව ලැබෙන්නේ ආර්ථික හා සමාජ සුරක්ෂිතභාවයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි.
නෙස්ට්‍රඩෑම් පල්ලිය ගිනි ගැනීමත් ,ලංකාවේ කොච්චිකඩේ පල්ලියේ මහා මනුෂ්‍ය ඝාතනයත් වෙනුවෙන් මා වැළපෙන්නේ ඒ ඛේදවාචකයන් නිසා වඩාත් වැලපෙන කිතුනුවාගේ වේදනාව මවිසින් ද අත්පත් කරගනිමිනි. බාමියන් බුදු පිළිම තලේබාන් ත්‍රස්තවාදීන් විසින් විනාශ කළ විට බෞද්ධයකු වූ මගේ හදවත වැළපුණේ යම්සේද ඊට සමානවම මෙකී විපත් අරභයාත් වැලපෙමි. 
නෙස්ට්‍රඩෑම් පල්ලියේ සහශ්‍රී ලංකාවේ විනාශයෙන් පසු මා දුටු අශීලාචාරම හැසිරිම තිබුණේ නිරාගමිකයන්ටය. ඒ මේ ඛේදවාචක සිදුවෙද්දී දෙවියන් සිටියේ කොහේද යන්න විමසීමයි. ඔවුන් කළේ හඬන හදවත්වලට උල් පිහි වලින් ඇනීමකි.
ඔබේ නිරාගමික බව ඔබේ වටිනාකම් පද්ධතිය තුළ සුරැකේවා .
අනෙකාගේ ආගමික බව ඔවුන්ගේ ලෝකයට ආලෝකයක් වේවා.


මේ ඒ ඛේදවාචකයට ගොදුරුවූ කොච්චිකඩේ දේවස්ථානය පසුබිමේ......




‘‘ඔහු කහපාට ඉටිපන්දම් අස්සෙන් මට පෙනුනෙ කොච්චිකඩේ පල්ලිය  ඉස්සරහ. බලාපොරොත්තු පුරවා ගත්ත ඇස්වලින් පාර කෙලවරත් යන එන ටැක්සි දිහාත් බලලම ඔහුගෙ ඇස් විඩාවෙලා තිබුණා. කොටින්ම මං ළඟට යනකං ඔහුට මාව පෙනුනෙ නෑ.
”ආ..... ඔයා.... මෙතන.... පොඞ්ඩක් ඉන්න මගෙ පපුව ගැහෙන වේගෙ... පොඞ්ඩක් අල්ලල බලන්න.’ ඔහු පපුව ඉස්සරහට කළා.
මං ඔහුගෙ පපුවට අත තිබ්බේ නෑ. හිනාවුනා විතරයි. කමිසයේ ඇරපු බොත්තම ආපහු දා ගත්තා. කොටුවේ ඉඳං පයින් ම ඇවිල්ල ඔහුගේ පපුවේ පදාසයක් ම දාඩියෙන් තෙමිලා.
‘බස්සෙකෙක එන්න තිබුණනේ’
‘හ්ම්’
.ඇයි නාවෙ’
‘අපරාද සල්ලිනෙ....’
‘සල්ලි අතේ තියෙනවා ද ’
‘ඔව්’ හීන්දෑරී ඔහුගේ මුහුණේ පැහැබර උද්‍යෝගය ටිකක් අඩුවුණ බව මට පෙනුණා. තොල් අතර දිදුලපු පුංචි හිනාව ඒ හිනාවත් එහෙම තියෙද්දිම ස්ථිතික වුණා.
ඉටිපන්දම් දෙකක් අරගත්ත මං සල්ලි ගෙවන්නත් ඉස්සර ඔහු ඉස්සර වුණා. ඒත් ඔහුටත්  ඕනෑ වුනා සල්ලි ගෙවන්න. පර්ස් එක කලිසමේ පිටුපස්සෙ සාක්කුවෙ තිබුණත් ඔහු සල්ලි ගත්තේ ඉස්සරහ සාක්කුවක තිබිලා. ඒකෙන් කියවෙන කතාව මං දැනං හිටිය. කඳුළු බිංදු එළියට පනින තරම් වේගයකින් මගෙ පපුව හෝස් ගාලා පත්තු වුණා. ඒත් කඳුළු එළියට පනින්න ඉඩ දුන්නෙ නෑ. මං සල්ලි ගෙව්වට පස්සෙ ඔහු තවත් ඉටි පන්දම් දෙකක් ගත්ත. ඉටිපන්දම්කාරයා පුදුමෙන් වගේ බලං ඉඳලා ඔහුගේ සල්ලි ගත්තෙ. ගත්ත ඉටිපන්දම් දෙක මට දීලා මං ගත්ත ඉටිපන්දම් ඔහු ගත්ත.
”යං”
මං ඉස්සර වුණා. ඔහු මා පස්සෙන් මාව අනුව ආවා.
”ඔයත් එක්ක එකට යනකොට මට හරි ආඩම්බරයක් දැනෙනවා.”
ඔහු වරක් දෙකක් කොහේදිද මට කියලා තිබුණා. විටින් විට ඒවට හේතුත් කියලා තිබුණා.
සිය ගානක් ඉටිපන්දම්වලට තව හතරක් එකතු වුණා. කලිං දැල්වෙච්ච ඉටිපන්දම් තිරවලින්ම මේ ඉටිපන්දමුත් පත්තු කර ගත්තා. පල්ලියෙන් එපිට ගිනි මද්දහනෙ දැවෙන කාෂ්ටකේට වැඩියි ඉටිපන්දම් රස්නෙ. ඉටිපන්දම් ගිනි මැලයට ඉහළින් අන්තෝනි මෑණියෝ අපෙ දිහා බලාන ඉන්නවා. අපිත් උන්නාන්සෙ දිහා බලාගෙන හිටියා.
‘මොනවද ඉල්ලූවෙ’ .......... ඔහු අහනවා.
‘මොකුත් නෑ......’
‘ඇයි.....’
‘මොනව ඉල්ලන්න ද? ’
‘ඇයි අපි ගැන’
‘ඉතිං මේ අපි ඉන්නෙ.... ඒ මදි ද? මං ටිකක් හයියෙන් හිනාවුණා. ආයෙත් ඔහුගෙ මූන සුදුමැලි වුනා.
‘මට මේක සෙල්ලමක් නොවේ.’ ඔහු කියනවා.
‘මටත් සෙල්ලමක් නෙවේ. ඒත් මම අපි මේ කරන වැඬේට නමක් හොයනවා....’
‘ඒකට ආදරේ කියන්න මං පුංචි ද? මං මදි ද?’ ඔහු අහනවා.
වචනයක් පිට නොකර මං ඔළුව හෙල්ලූවා...
‘‘ කල් - අකල් වැහිවලට තෙමුණු තුන් දෙනෙක්’’
මවිසින් රචිත ’ඊළගට තනාගත් ලෝකය’’ කෙටිකතා සංග‍්‍රහයෙන්



Saturday, 20 April 2019

නිමල් ඒකනායක







බිතුසිතුවමක් වැනි මිතුරෙක්
ද නිමල් ඒකනායකගේ උපන්දිනය අපේ හිතවත්කම් එදා 1976 තරම් ඈත කාලයකට ඇදිලා යනවා. පොල් වික්කා (ජනාදිපති නීතිඥ විජය වික්‍රමරත්න)ගේ කාමරයේ පැවැති සමසමාජ ලෝකලයට පැමිණි කුණ්ඩසාල තරුණ පිරිස් අතර ඔහු මට මුලින්ම හමුවුණේ. උදය සේනානායක මහේන්ද්‍ර කරපුටුගල piyasiri අබේකෝන් නියංගොඩ ඒ අතර සිටියා මතකයි. එදත් නිමල් ලස්සණට ඇන්ද ප්‍රිය මනාප කෙනෙක්.  උදය සේනානායක කුණ්ඩසාල ආසනයට වාමාංශික එක්සත් පෙරමුණෙන් ඡන්දෙ ඉල්ලල පරාද වුණා. කරපුටුගල සමසමාජයෙන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට ගිහින් කුණ්ඩසාල ප්‍රාදේශීය සභාවෙ මන්ත්‍රී කෙනෙක් වුණා. නිමල් ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය සංස්ථාවෙන් සිය වෘත්තීය ජීවිතය අරඹා සැලසිනේ සභාපති, රූපවාහිනී සංස්ථාවෙ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ආදි තනතුරු හෙබවූවා.
අසූ ගණන්වල මම කොළඹ එනකොට මට හිටිය ලොකුම මිත්‍රයා නිමල් . මං හිතන්නේ එදා මෙදා  මේ දීර්ඝ කාලය තුළ කිසිදු හිත් රිදවීමකින් තොරව ඒ මිත්‍රත්වය පැවතුණා. එදා සිට ජීවිතයේ බොහෝ වටිනාදේවල් සඳහා මා යොමු කළා.
නිමල් කවදාවත් තවත් කෙනෙකු අභියෝගයක් කියල හිතපු කෙනෙක් නෙවෙයි. ඒ නිසාම ඔහුගේ මිතුරු ජාලයේ සිටි බලවත් මිත්‍රයන් මට හ‍ඳුන්වා දුන්නා. මෑත කාලිනව එසේ මට හඳුන්වා දුන් මිත්‍රයෙකු වන්නේ සරසවි අධිපති එච්.ඩී.ප්‍රේමසිරි මහත්තයා.
නිමල්ගේ කුඩා සිරුරේ තිබෙන හදවත විශාල එකක්. මිත්‍රත්වය හා සහකම්පනය නොඅඩුව එහි තිබෙනවා.  ඔහු වටා ඉතා හොඳ ඉතා ප්‍රබල මිතුරන් රාශියක් සිටිනවා.ඒ ඔහු යහපත් නිර්මාණශීලී මිතුරෙකු නිසා විය හැකියි.
මගේ ඉහළ වෘත්තීය ජීවිතය ආරම්භ වන්නේ නිමල්ගේ උපකාරයෙන්. ඇත්ත වශයෙන්ම මම අද වුව විඳින සමාජභාවය පිටුපස නිමල්ගේ උදව් උපකාර තිබෙනවා.
නිමල් මාව ජනාධිපති චන්ද්‍රිකාට පවා හඳුන්වා දුන්නා. මා හෙබවූ තනතුරු බොහොමයකට මා යොමුකළේ නිමල්. එමෙන්ම මගේ කලාත්මක ජීවිතයේ අභිවෘද්ධිය උදෙසා අතිමහත් අතදීමක් කළා.
සිය ජීවිතය අර්ථවත් සතුටකින් තබා ගැනීම උදෙසා ඔහු යම් ආයෝජනයක් කරනවා.ඒක අප ඔහුගෙන් හැදෑරිය යුතු ඔහුටම ආවේණික දැනුමක්.
මිත්‍රත්වය අවංක ලෙස පුළුල් වපසරියක වැපිරූ පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු මා ඇසුරු කළා. එක්කෙනෙක් සෝමපාල හේවා කපුගේ. අනෙකා නිමල් ඒකනායක.
ඔහුගේ මිත්‍රත්වයේ නොවෙනස් බව තවමත් නොනැසී තිබේදැයි දැනගැනීමටදෝ සතියකට දෙකකට වරක් වත් මා නිමල් අමතනවා.
ඒ හඬ තාමත් මිත්‍රශීලියි අවංකයි.
සුභ උපන් දිනයක් මිත්‍රයා..සහෝදරයා...නෑදෑයා...

Saturday, 16 March 2019

මහාවංශය තුළින් ඉතිහාසය නිවැරදිව කියවිය හැකිද ?

https://soundcloud.com/user-198516178/t6ewfvugctfr?fbclid=IwAR1UexfTY0NtHHjK82svkDPYF2DUSmZR4ewPQy7THoZyGh9o5jJ31JbI0Ho


කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේදී මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේව පැවැත්වූ 'මහාවංශය නැවත කියවීම" දේශනය මවිසින් දෙතුන් වතාවක් ශ්‍රවණය කෙළෙමි. එමෙන්ම එය ඔබටද ශ්‍රවණය කරන ලෙසට ආරාධනා කරමි. එතුමා වැදගත් කාරණා කිහිපයක්ම මේ කෙටි දේශනය තුළින් සමාජගත කරයි. ඉතිහාස විෂය හා පුරාවිද්‍යාව අතර වන අප ඉගෙන ඇති බෙදුම් ඉර ඔහු යළි ප්‍රශ්න කරයි.  මහාවංශය ශුද්ධ ග්‍රන්ථයක් ලෙස විශ්වාෂ කිරීම නිසා අප සමාජ හා දේශපාලනිකව වැටී ඇති අවුල ගැන කතා කරයි. මහාවංශ කතුවරයා අතිෂය පක්ෂපාතීව ඔහු අභිමත රජවරුන් අගය කිරීමටත් එසේ නොවන රජවරුන් නොතකා හැරීමටත් කටයුතු කළ ආකාරය මැනවින් පහදා දෙයි. මට හැඟී ගිය වැදගත්ම කාරණය නම් එදා මෙදා නොවෙනස්ව භික්ෂුව විසින් රාජ්‍ය හැසිරවීමට දැරූ උත්සාහය හා ඒ සඳහා ඔවුන්ට පාවිච්චි කළ හැකි සෑම මෙවලමක්ම පාවිච්චි කළ ආකාරයත්ය. භික්ෂුව කිසියම් රාජ්‍ය ක්‍රමවේදයකින් තමන්ට ලාභ ප්‍රයෝජනයක් නැත්නම් කවර තරමේ ජනහිතකාමී පාලකයෙකු වුවද ඔහු තම ආශිර්වාදයෙන් පිටමං කරන බවයි.
මහාචාර්ය සෝමදේව සීගිරියේ අගනා බව උදාහරණ කොට පෙන්වමින් එය ඉදිකළ කාෂ්‍යප මහාවංශයෙන් නින්දාවට පත්කර ඇති අයුරු පෙන්වා දෙයි. සීගිරිය භික්ෂුවට නොව ජනතාවට වැදගත් ලෙෳකික නිර්මාණයකි. එමෙන්ම වසභ රජතුමා ජනයාට සෙත සලසන විශාල වාරි කර්මාන්ත හා අගනා මූල්‍ය ක්‍රමවේදයක් තැනූ වැදගත් රජකෙනෙකි. එහෙත් මහාවංශ කතුවරයා ඔහුට ලබාදෙනුයේ අඩු වැදගත්කමකි.
ඉතිහාසය යනු වර්තමානයට අයත් දෙයකි. එය කියවිය යුත්තේ හුදු කියවීමක් ලෙස නොව ඒ අදාළ සංදර්භය මත පිහිටා බව ඒ ගැන අවබෝධයෙන් යුතුව බව එතුමන් මෙහිදී අපගේ අවධානයට යොමු කරයි. අපගේ ඉතිහාස රචනාවන් බොහොමයක් මහාවංශය සත්‍ය ලෙස සලකා ලියවුනු ඒවාය. පුරාවිද්‍යාව හා ඉතිහාසය පිළිබඳ ප්‍රමාණිකයෙකු වන මහාචාර්ය සෝමදේවගේ මේ දිග හැරුම නව සංවාදයකට විවෘත වීමට හොඳ ආරම්භයක් බව මගෙු හැඟීමයි.

Monday, 28 January 2019

තිස්ස,මේ අඹ ගස් හැර තවත් අඹ ගස් තිබේද? මේ සරච්චන්ද්‍ර හැර තවත් සරච්චන්ද්‍රලා සිටිත් ද?


සරච්චන්ද්‍රයන් ලංකාවේ සාමානයන් බොහෝ ගණනක් අතරින් අධිනිශ්චය වූ චරිතයකි. ඔහු නාට්‍යකරුවකු වීම පමණක් නොව, සම්ප‍්‍රදායකට මුලපිරීමත් එමගින් ලංකාවේ හැඩරුව වෙනස් කිරීමට දායක වීමත් හේතුවෙන් ඔහුට ගරු නම්බු බොහෝ ලැබිණ. උපතින් සියවසක් ගෙවා ඇති ඔහුගේ ජීවිතය පුරාවෘත්තයක් තරමට සමාජය තුළ එසවී ඇත. ඒ සඳහා ඔහුගේ ගෝලබාලයෝද මහා මෙහෙවරක් කර තිබේ. මේ සියල්ල හේතුවෙන් මියගියත් නොමැරුණු චරිතයක් බවට සරච්චන්ද්‍රයන් පත්වී ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම එය සමාජයේ ශිෂ්ට සම්පන්න ජයග‍්‍රහණයකි.
සමාජයට මෙහෙවරක් කරන්නේ කලාකරුවන් පමණක් ම නොවේ. සමාජ විද්‍යාඥයෝ, විද්‍යාඥයෝ, ඉතිහාසඥයෝ ඇතුළු  බොහෝ දෙනා කරන්නේද මෙහෙවරකි. දියුණු සමාජයන්හි ඒ කළ මෙහෙවර අනුව ඒ සියල්ලෝ ම එක සේ අධිනිශ්චය වෙති.
උදාහරණ ලෙස ගතහොත් ගණනාත් ඔබේසේකර වැන්නෙකු සමාජ මානව විද්‍යාඥයකු ලෙස සිය විෂය ක්ෂේත‍්‍රය තුළ කළ මෙහෙවර පරිමාණව සරච්චන්ද්‍ර මෙහෙවරට දෙවෙනි නොවේ. විද්වතකු ලෙස ලෝකය ජයගැනීමේ දී ජාත්‍යන්තර බහුමාන ලැබීමේදී සරච්චන්ද්‍ර පරයා යයි. එහෙත් එතුමන් විශිෂ්ට ලංකා පුත‍්‍රයකු ලෙස ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ අධිනිශ්චය නොවුණේ ඇයි? (ලංකාවේ බිහිවුණ නායකයන් අතරින් නූතනත්වය යම් පමණකින් හඳුනන චන්ද්‍රිකා හා රනිල් හැරුණුකොට ගණනාථ ඔබේසේකරයන් කවුද? ඔහුගේ මෙහෙවර කුමක්ද යන්න කවුරුත් නොදන්නා බව නිසැකය.)
ආචාර්ය කුමාරි ජයවර්ධන 19  වන සියවසේ හා ඉන් මෑත ඉතිහාසයේ සමාජයේ ගතිකයන් සිය පර්යේෂණ විෂයයන් රටට ලොවට පහදා දුන් අනුපම ශාස්ත‍්‍රීය මෙහෙවරක් කළ තැනැත්තියකි. ඇගේ බරසාර ග‍්‍රන්ථ මාලාව ම එයට උදා උදාහරණ වෙති. එහෙත් ඇය සමස්ත සමාජය තුළ අධිනිශ්චය නොවුනේ ඇයි?
සිය ප‍්‍රභූ උරුමය අනුව බොහෝ මාවත් තෝරාගැනීමට තිබියදී පුරාවිද්‍යාව තෝරාගත් මහාචාර්ය ශිරාන් දැරණියගල සිය ක්ෂේත‍්‍රයට කළ මෙහෙවර අනුව යුගකාරක පුරුෂයකු ලෙස සමාජය තුළ අධිනිශ්චය නොවන්නේ ඇය?
තව බොහෝ සිටිති. ඔවුනට සරච්චන්ද්‍රට ලැබුණු වාසනාව නොලැබිණි. කලාව මෙන්ම අනෙකුත් සමාජයීය විද්‍යාවන් ද, ශුද්ධ විද්‍යාවන් ද එකසේ සමාජය තුළ ගරු නම්බු ලබමින් පරිහරණය විය යුතුය. ඒ මෙහෙවරයන්හි නිර්මාතෘවරු සමාජය තුළ සමානව අධිනිශ්චය වියයුතුය. සමබර සමාජයක් වන්නේ එවිටය.